23-04-08

weekend bij papa, joepie

En ik die dacht dat het mogelijk was om in één of andere vorm van vriendschap of wederzijds respect uit elkaar te gaan. Hoe langer, hoe meer ik overtuigd ben van niet. Sinds mijn ex zijn nieuwe vriendin kent maakt hij meer en meer afstand tussen ons, en dit is zonde voor de jongens vind ik. Hij heeft me letterlijk gezegd dat het voor hem niet moeilijk is om ons verleden volledig te wissen, hij wenst enkel contact te houden via mail en ik mag zijn vriendin niet ontmoeten. Bij haar gaat het ook zo en dat gaat goed. Wat ik zie bij mijn vriend en zijn ex is helemaal anders. Zij bellen regelmatig in functie van de kinderen, hij gaat dan ook regelmatig zijn oudste halen om eens te gaan zwemmen(jongste is nog te klein). Ik vraag me af of het echt zo moet gaan, maar ja mijn ex kennende had ik toch niet anders moeten verwachten.

Deze zondag kwamen de jongens thuis van een weekendje bij papa. Toen ik Zonnetje in bed stak hebben wij nog even gebabbeld (de laatste tijd valt het me op dat Zonnetje in bed wel eens iets wilt vertellen), en plots kwamen er tranen. Toen ik vroeg wat er scheelde, kwam het er heel triestig uit: ik heb niet in mijn eigen bedje mogen slapen. Later bleek dat het dochtertje van de vriendin van mijn ex in zijn bed had geslapen en hij samen met Gamer in hetzelfde éénpersoonsbed. Ik was verontwaardigd, dit is echt geen situatie voor een kind met ass. Ik heb dan als een echte moederkloek wiens kind onrecht was aangedaan, direkt mijn ex opgebeld, maar die nam niet op. Pas de volgendemiddag toen ik op zijn voicemail dreigde om naar zijn werk te bellen als ik hem niet kon bereiken, had ik hem aan de lijn. Zijn reactie: daar moet gij u niet mee moeien, dat zijn uw zaken niet,.... Pas toen ik zei dat ik vermoedde dat het wettelijk verplicht is om te zorgen voor een eigen bed, dan kreeg ik reactie. Het zou om een noodsituatie gaan, hij gaat voor Zonnetje een nieuw bed kopen.

Ik dacht echt dat hij meer met Zonnetjes problemen ging rekening houden, maar dit bewijst weeral eens dat hij nog niet snapt hoe je met hem moet omgaan.

14:37 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ass |  Facebook |

03-04-08

beetje triest

Ik ben blij dat de jongens het niet zo moeilijk hebben als ik, hier in het appartement. Ik mis het echt, wonen in een huis, een volledig gezin hebben waar ik voor kan zorgen. Ik mis mijn jongens een beetje als ze een week-end naar de papa zijn, ik mis ze heel erg als ze een hele week naar de papa zijn, hoe moet dat dan niet in de grote vakantie zijn als ze twee weken weg zijn? Ik heb het soms heel erg moeilijk en denk dan aan al die anderen die in dezelfde situatie zitten. Gelukkig kan ik vooruit kijken, ik kan toekomst plannen maken. Het gaat heel erg goed met mijn vriend, hij heeft twee schatten van kinderen en hij wil graag verder met mij. Wat moet ik nog meer wensen? Maar toch is het allemaal niet zo gemakkelijk, ik was een jaar geleden nog samen met mijn exman, ik leefde met de gedacht om samen oud te worden. Nu heb ik op korte tijd veel meegemaakt, heb ik op korte tijd iemand geweldig leren kennen, (iemand waar mijn ex nog niet aan kan tippen), en toch ben ik bang, bang om hetzelfde terug mee te moeten maken, bang om verkeerde beslissingen te nemen. Herinneringen komen regelmatig terug naar boven, en dan zak ik een beetje terug in een put. Het zal wel slijten, dat weet ik, en dan kan ik echt verder met mijn leven.

Ondertussen ben ik naar het oudercontact geweest in het reva, ondanks dat ik het gevoel heb dat Zonnetje het goed doet, krijg ik daar toch nog wat probleempjes bij te horen. De kinesiste wist mij te zeggen dat het voetje dat wat naar binnen staat, moet opgevolgd worden bij een specialist  De  psychologe is bezig met de gevoelens, maar vertelde me dat het altijd moeilijk voor hem zal zijn, je kan hem immers niet elke gezichtsuitdrukking van elk gevoel leren kennen  er zijn gevoelens waar verschillende uitdrukkingen bij mopgelijk zijn. De logopediste stoorde zich eraan dat Zonnetje nog steeds geen hallo wilt zeggen na drie jaar( probleem met het sociale), in de plaats verstopt hij zich steeds achter zijn boekentas en moet de begeleidster verschieten als hij tevoorschijn komt. En de ergotherapeute gaat volop aan de fijnemotoriek werken omdat dat dringend nodig is voor volgend schooljaar. Ik heb een mix van gevoelens hierbij, want bij de laatste bespreking op school werd mij meegedeeld dat Zonnetje volgend schooljaar misschien moet stoppen met therapie omdat in het lager geen vervoer is. Tot eind augustus zal de therapie nog doorlopen, daarna moet ik nog afwachten. Ik stel me dan de vraag of al zijn probleempjes dan aangepakt geweest zijn, ok ik heb nog thuisbegeleiding en GOn, ik zal wel zien.

15:17 Gepost door | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |