03-04-08

beetje triest

Ik ben blij dat de jongens het niet zo moeilijk hebben als ik, hier in het appartement. Ik mis het echt, wonen in een huis, een volledig gezin hebben waar ik voor kan zorgen. Ik mis mijn jongens een beetje als ze een week-end naar de papa zijn, ik mis ze heel erg als ze een hele week naar de papa zijn, hoe moet dat dan niet in de grote vakantie zijn als ze twee weken weg zijn? Ik heb het soms heel erg moeilijk en denk dan aan al die anderen die in dezelfde situatie zitten. Gelukkig kan ik vooruit kijken, ik kan toekomst plannen maken. Het gaat heel erg goed met mijn vriend, hij heeft twee schatten van kinderen en hij wil graag verder met mij. Wat moet ik nog meer wensen? Maar toch is het allemaal niet zo gemakkelijk, ik was een jaar geleden nog samen met mijn exman, ik leefde met de gedacht om samen oud te worden. Nu heb ik op korte tijd veel meegemaakt, heb ik op korte tijd iemand geweldig leren kennen, (iemand waar mijn ex nog niet aan kan tippen), en toch ben ik bang, bang om hetzelfde terug mee te moeten maken, bang om verkeerde beslissingen te nemen. Herinneringen komen regelmatig terug naar boven, en dan zak ik een beetje terug in een put. Het zal wel slijten, dat weet ik, en dan kan ik echt verder met mijn leven.

Ondertussen ben ik naar het oudercontact geweest in het reva, ondanks dat ik het gevoel heb dat Zonnetje het goed doet, krijg ik daar toch nog wat probleempjes bij te horen. De kinesiste wist mij te zeggen dat het voetje dat wat naar binnen staat, moet opgevolgd worden bij een specialist  De  psychologe is bezig met de gevoelens, maar vertelde me dat het altijd moeilijk voor hem zal zijn, je kan hem immers niet elke gezichtsuitdrukking van elk gevoel leren kennen  er zijn gevoelens waar verschillende uitdrukkingen bij mopgelijk zijn. De logopediste stoorde zich eraan dat Zonnetje nog steeds geen hallo wilt zeggen na drie jaar( probleem met het sociale), in de plaats verstopt hij zich steeds achter zijn boekentas en moet de begeleidster verschieten als hij tevoorschijn komt. En de ergotherapeute gaat volop aan de fijnemotoriek werken omdat dat dringend nodig is voor volgend schooljaar. Ik heb een mix van gevoelens hierbij, want bij de laatste bespreking op school werd mij meegedeeld dat Zonnetje volgend schooljaar misschien moet stoppen met therapie omdat in het lager geen vervoer is. Tot eind augustus zal de therapie nog doorlopen, daarna moet ik nog afwachten. Ik stel me dan de vraag of al zijn probleempjes dan aangepakt geweest zijn, ok ik heb nog thuisbegeleiding en GOn, ik zal wel zien.

15:17 Gepost door | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

hey,
Allemaal niet zo verwonderlijk hé,die gevoelens van je.Je zit nog steeds wat in de rouwperiode en de angst die erbij hoort.Dat heeft tijd nodig.Moeilijk is het in ieder geval,die wissels met de kinderen,de leegtes die je plots voelt als ze er niet zijn.Je kan er in ieder geval niets aan veranderen en misschien moet je die periodes zien als een rustmoment voor jezelf waarin je de dingen kunt doen waar er anders geen tijd voor was.Na die woelige periode heb je het zeker verdiend jezelf eens te verwennen.

Waarschijnlijk zal zonnetje,zolang hij bij die logopediste gaat,binnen nog eens zoveel jaar nog steeds geen hallo zeggen maar kiekeboe spelen.Dat is bij haar zijn ritueeltje en zij houdt dat mee in stand..Wat die fijne motoriek betreft,en ik kan enkel uit ervaring met mijn zoon spreken,heb ik gezien dat van zolang hij die therapie krijgt,alles alleen maar beter wordt.Van het moment dat ze met de therapie stoppen vervalt hij terug.Om als voorbeeld te geven:zijn geschrift was onleesbaar,de periode dat hij daar kiné voor kreeg werd het leesbaar.De kiné stopt,geschrift terug onleesbaar.Terug kiné,geschrift leesbaar.Zo gaat dat met alles.Bij de logo,krijgt hij een zeker systeem waar hij leert zijn aandeel zien in conflicten of gebeurens.Als ze dat systeem uitwerken met hem ziet hij inderdaad waar het fout zit.Daarbuiten begrijpt of ziet hij nog steeds niet zijn aandeel.Ze zijn nu eenmaal auti hé.Ik vergelijk het altijd met mezelf.Ik kan mezelf wel aanpassen of gedragen waar men dat van mij verwacht maar eens ik terug mijn eigen ouwe ik mag zijn,dan ben ik dat ook.Zelfs al wijst men mij op mijn fouten,dan wil dat nog niet zeggen dat ik die direkt kan verbeteren.Ik werk er al jaren aan om mensen niet in de rede te vallen in een gesprek en nog steeds faal ik.Ik vraag me dan dikwijls af waarom we dan al die dingen van onze kinderen wel verwachten op korte termijn.Als jij als mama het gevoel hebt dat alles goed gaat met zonnetje dan zal dat zeker het juiste gevoel zijn.Ik hoop dat er niks ernstigs aan zijn voetje is:-)De rest komt wel.Ze gaan soms met grote stappen plots vooruit om dan weer even stil te staan of zelfs een achteruitgang te maken..Er kan nog zoveel positiefs gebeuren.
Een knuffel van me en ik hoop dat je je vlug wat beter voelt.

Gepost door: onbegrijpelijke | 04-04-08

De commentaren zijn gesloten.