08-02-08

Het verhaal van Twinkel

Mijn ex en ik hebben elkaar 17 jaar geleden leren kennen. We hebben 6 jaar verkering gehad en daarna hebben we een huis gebouwd en zijn we getrouwd. We hadden een stormachtige relatie, met veel ups en downs. Na 3 jaar huwelijk is Gamer geboren, we waren reuze blij en fier op onze zoon. Na twee jaar begon het bij mij terug te kriebelen voor een tweede kindje, mijn ex wou aanvankelijk niet, maar we hebben er veel over gebabbeld, en hebben besloten dat Gamer niet alleen moch blijven, en 3 jaar na Gamer kwam Zonnetje.

De eerste jaren waren probleemloos, maar toen Zonnetje naar school ging, kwam het vermoeden van ass. Mij liet het niet los, mijn ex stak zijn hoofd in het zand. Ik begon op te zoeken op het internet, ik praatte met mensen om zoveel mogelijk informatie te zoeken. Na 1 zwaar jaar kwam de diagnose, voor mij een opluchting, hoefde ik niet meer te twijfelen, voor mij ex weet ik eigenlijk niet wat het was,want hij praatte niet met me. Ik voelde dat telkens ik erover wou praten, hij direkt over iets anders begon, of boos werd. Natuurlijk vond ik dit niet normaal, maar ik dacht dat het wel zou beteren. Het werd nadien zo erg dat ik niet meer over Zonnetje durfde spreken. Zo kreeg ik telkens nadat we op bezoek waren geweest bij zijn of mijn familie en er over Zonnetje gesproken werd, thuis flink onder mijn voeten. "Moest je er nu weer over praten, kon je het niet laten",...

Een dik jaar geleden heeft mijn ex promotie gekregen, hij vertrok s'morgens rond 6 uur en was maar thuis tussen 19 en 19.30uur. Hij had altijd in de bouw gezeten en droomde van een eigen zaak, maar omdat ik daar schrik van had, kwam die promotie zeer goed uit. Hij werd aankoop verantwoordelijke, waar hij zeer fier op was. Hij zag zijn jongens enkel maar op zondag, omdat ik op zaterdag werk gingen de jongens steeds naar mijn ma omdat mijn ex dan aan het huis of aan zijn hobby werkte. Aanvankelijk deden we steeds iets met ons vieren op zondag, maar dat werd steeds minder omdat hij moe was en ik zag hem steeds in de zetel liggen slapen.

We groeiden uit elkaar, maar ik zag het niet. Ik leefde mijn eigen leventje, met de jongens. Ik zat op een eilandje, en voelde me wel goed zo. Ik had weinig contact met familie en vrienden, maar merkte het niet. Pas nu besef ik hoeveel ik mijn familie gemist heb.

En dan sloeg het noodlot toe. Mijn ex ging nog mee met de mannen de laatste dag van den bouw vieren. Dit gebeurde 2 keer per jaar en ik stelde me dan ook geen vragen waarom ik hem niet heb horen thuis komen. Een week later vertelde hij me dat hij iemand had leren kennen, maar dat er geen reden tot paniek was, dit was enkel een goede vriendin waar hij goed mee kon praten. Ik was eerst niet achterdochtig, maar werd dat vlug wel toen ik in zijn gsm ging neuzen en vanalles ontdekte wat ik liever niet had geweten. Ik heb het moeilijk om hier verder over uit te wijden, maar er zijn 3 zeer moeilijke maanden gevolgd, maanden vol bedrog, leugens, verwijten, ruzies,... De jongens heb ik in de grote vakantie veel naar mijn ma gedaan om daar te logeren, zodat zij hier niet teveel van moesten meemaken, Gamer was zich wel degelijk bewust van wat er aan het gebeuren was, maar Zonnetje deed gewoon zijn ding. Gamer vroeg me al vlug of we gingen scheiden, of zijn leven dan ook zo ingewikkeld zou worden dan dat van sommige klasgenootjes, maar neen zei ik steeds, mama en papa komen er wel uit. Maar na een tijdje moest ik de jongens toch inlichten. Het was eigenlijk al duidelijk, maar ik wou mijn gezin bijeen houden. Het was zo duidelijk, maar ik wou het niet zien. Mijn ex ging af en toe eens een week bij haar wonen om te kunnen kiezen, en ik vond het maar goed. Ik heb zoveel geslikt, tot mijn energie op was.

Maar toen ik mijn vriend had leren kennen, was het plots gemakkelijker. En toen op een dag, toen Gamer me had verteld dat hij met papa en zijn vriendin naar de mac Donalds geweest was, heb ik hem de deur gewezen, dit was de laatste druppel.

Nu probeer ik mijn nieuw leven op te bouwen, samen met de jongens en mijn vriend die hier af en toe komt slapen. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik weet wel dat ik er altijd voor de jongens zal zijn. Vooral Zonnetje, die veel routine en rust nodig heeft. Ik werk daar volop aan om mijn jongens alles te kunnen geven.

09:16 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Welkom terug :-)
Dat er vanaf nu nog vele mooie dagen mogen zijn!!
toitoi

onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 10-02-08

De commentaren zijn gesloten.