27-01-10

gedicht

Anders zijn

Anders zijn is vaak eng voor de ander,
afwijken dat kan toch zomaar niet,
wie maakt dat ik verander,
en in het andere doel schiet,

Anders zijn is waardevol,
waarom begrijpt de ander je niet,
omdat hij verstrikt zit in een rol,
en hij het andere gewoon niet ziet,

of het andere niet kent,
dat maakt hem in de war,
de mens is te veel gewend,
te trekken aan dezelfde kar,

er is vaak maar één weg voor ze te gaan,
de weg van het bekende,
ze durven niet alleen te staan,
leve de ander dat zijn voor mij de helden,

Ben je anders, omdat je anders denkt,
nee hoor je bent gewoon mens,
ieder mens weet hoe hij liefde schenkt,
maar we doen het nog niet samen, dit is mijn allergrootste wens,

Liefde en respect voor elk mens wat leeft,
hoe je ook je levenspad bewandeld,
weet dat de ander om je geeft,
en dat we met elkaar zijn verankert.

15:01 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-09-09

Het gaat goed met mijn nieuw gezin

Ik weet dat het een tijd geleden is, dat ik nog iets geschreven heb, maar ik ga daar veranering in brengen. Het gaat goed met ons gezin. Vooral Gamer heeft zich aangepast aan de nieuwe situatie. Zonnetje die komt veel beter met zijn stiefbroer overeen dankzij het beloningssysteem dat mijn vriend en ik uitgedokterd hebben, maar ook dankzij de gezamelijke interesse die de stiefbroertjes hebben voor den nintendo.

Op school gaat het ook goed, Gamer zit nu in het vijfde leerjaar en doet dat geweldig. Zonnetje ook in het tweede leerjaar. Buiten wat probleempjes i.v.m. concentratie, verwarring bij lessenwissel, verkeerd sociaal gedrag,... Maar de GONjuf vangt veel op. Ik maak mij maar zorgen voor de komende jaren als er geen GON, reva en thuisbegeleiding meer is.

07:59 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-04-09

de paasvakantie is voorbij

Alles gaat zijn gewone gangetje hier en eerlijk gezegd, Zonnetje stelt zich goed. Maar ik weet dat dit van de ene moment op de andere kan veranderen en het ergste is dat hij dat altijd bij mij heeft, zijn moeilijkere momenten. Toen Zonnetje in de paasvakantie op sportkamp ging, hield ik mijn hart vast. Het sportkamp ging goed en zelfs toen ik hem ging halen was hij enhousiast. Maar eenmaal thuis kwamen de frustraties boven, en zoals altijd uit zich dat in agressie. op woensdagavond ging hij naar de papa voor enkele dagen en ik lichte mijn ex in over dit gedrag. Natuurlijk ging hij er heel licht over, zo van: och, dat zal wel meevallen. En natuurlijk was het bij de papa meegevallen, toen ik hem er achteraf naar vroeg. en natuurlijk ben ik hiervan aangedaan, maar zoals ik al veel gehoord heb van begeleiders, psychologen,... Je moet dit als een compliment opnemen als Zonnetje zich alleen bij mij zich kan uiten, dit wil zeggen dat hij bij mij zich het beste voelt. Ik heb wel al ondervonden dat als mijn jongens thuiskomen van een weekendje bij papa, dat Zonnetje direct bij mij komt om te knuffelen, terwijl Gamer dat minder doet, Gamer vertelt vooral veel van wat ze gedaan hebben, Zonnetje niet die moet altijd even bekomen.

10:11 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-03-09

problemen tussen de stiefbroertjes

Weet je, een kind met ass en een nieuwsamengesteld gezin, is niet evident. Zonnetje heeft het vooral moeilijk met het oudste zoontje van mijn vriend (waarschijnlijk ADHD), Zonnetje valt zijn stiefbroertje dan soms ook letterlijk aan, naar de keel. Ik moet regelmatig tussenbeide komen en zoek nu echt naar een oplossing. Voorlopig stuur ik hem telkens even naar zijn kamer als hij zijn stiefbroerje pijn doet, om te kalmeren.Hij komt dan rustig terug, maar begint dan opnieuw. Waar Zonnetje het ook moeilijk mee heeft is het taalgebruik, mijn vriend en zijn kinderen komen uit de Kempen, wij zijn van het Waasland.En sommige woorden worden anders uitgesproken (zoals energie,en playmobi(e)l), Zonnetje heeft het hier heel erg moeilijk mee en kan echt razend worden.

14:51 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-11-08

Zonnetje heeft het moeilijk

Hoe goed het begin van het eerste leerjaar ging, des te moeilijker wordt het nu. Neen, niet op de school zelf zijn er problemen, maar thuis zowel bij mij als bij de papa. Zonnetje is prikkelbaar, moeilijk in de omgang, hij slaat en vloekt en gebruikt alle mogelijke lelijke woorden, vooral tegen mij maar ook zijn broer en de kindjes van mijn vriend. Ik heb al vanalles geprobeerd vooral het negeren is voor mij het gemakkelijkste. Ik merk dat zeggen dat het niet mag en hem erop wijzen het tegenovergestelde efftect heeft. Het is vooral in de ochtend dat hij moeilijk doet, bij het opstaan, het slechte gedrag ebt dan langzaam weg en tegen dat we  naar school vertrekken, wordt hij lief en aanhankelijk.Zoals nu op dit moment is er een vriendje met hem aan het spelen en het lijkt alsof ik een nieuw zoontje heb, zo een flinke jongen is hij. Het lijkt alsof de hysterische huilbuien van de kleutertijd plaats gemaakt hebben voor dit gedrag. Ik weet dat dit maar periodes zijn en dat we er wel weer doorkomen. Zou de komst van de Sint hier voor iets tussen zitten?

13:16 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-10-08

het eerste leerjaar gaat fantastisch goed

Het gaat reuze goed op school met Zonnetje. Hij schrijft zijn letters perfect, hij leest de geleerde woordjes zeer vlot, ook met de cijfertjes gaat het goed. Op een tussentijds rapportje stond veel positiefs, het negatieve was dat schrijven erg lang duurt. Van de juf heb ik gehoord dat de GOn juf vond dat hij normaal functionneert in de klas. Op zich geweldig nieuws, maar toch heb ik er een vreemd gevoel bij. Op school volledig perfect, ook thuis een vrij lieve jongen met zo goed als geen uitbarstingen. Wat moet ik hier van denken? Binnenkort problemen, of hebben we het ergste gehad en leert hij met het ouder worden omgaan met zijn autisme? Ik weet dat imitaiegedrag hem niet vreemd is. Enkel het sociaal gedrag blijft vreemd.

Eigenlijk ben ik heel fier, ik zie hoe flink hij zijn best doet en zich goed voelt in zijn vel. Meer heb je als mama niet nodig om gelukkig te zijn.

19:40 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-06-08

 

Een nieuwe woonst, een andere partner. Het afgelopen jaar stond heel mijn leven overhoop. En er lijkt maar geen eind aan te komen. De winkel waar ik al bijna 10 jaar werk, is overgenomen. Shiften werken, 1 op de twee zondagen werken en wisselende uurroosters, dat is het resultaat. Zowel voor de regelmaat van Zonnetje als mijn sociaal leven een regelrechte ramp. Ik heb er even over nagedacht ( als je ergens zo lang werkt is het niet gemakkelijk om het op te geven), maar uiteindelijk beslist dat ik weg ga. Ik heb nu 3 weken vakantie en daarna ga ik werken met dienstensheques als huishoudhulp. Dit is het ideale werk als je regelmatige uren wilt die je daarbij nog eens zelf mag kiezen. Ideaal als alleenstaande mama. EN!!!!!!Geen week-end werk meer.

11:52 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-08

petitie tegen afschaffing GOn begeleiding

http://www.autiouders.be/

Aan iedereen aan wie GOn begeleiding nauw aan het hart ligt. Teken aub, wij hebben dit nodig.

19:36 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-04-08

weekend bij papa, joepie

En ik die dacht dat het mogelijk was om in één of andere vorm van vriendschap of wederzijds respect uit elkaar te gaan. Hoe langer, hoe meer ik overtuigd ben van niet. Sinds mijn ex zijn nieuwe vriendin kent maakt hij meer en meer afstand tussen ons, en dit is zonde voor de jongens vind ik. Hij heeft me letterlijk gezegd dat het voor hem niet moeilijk is om ons verleden volledig te wissen, hij wenst enkel contact te houden via mail en ik mag zijn vriendin niet ontmoeten. Bij haar gaat het ook zo en dat gaat goed. Wat ik zie bij mijn vriend en zijn ex is helemaal anders. Zij bellen regelmatig in functie van de kinderen, hij gaat dan ook regelmatig zijn oudste halen om eens te gaan zwemmen(jongste is nog te klein). Ik vraag me af of het echt zo moet gaan, maar ja mijn ex kennende had ik toch niet anders moeten verwachten.

Deze zondag kwamen de jongens thuis van een weekendje bij papa. Toen ik Zonnetje in bed stak hebben wij nog even gebabbeld (de laatste tijd valt het me op dat Zonnetje in bed wel eens iets wilt vertellen), en plots kwamen er tranen. Toen ik vroeg wat er scheelde, kwam het er heel triestig uit: ik heb niet in mijn eigen bedje mogen slapen. Later bleek dat het dochtertje van de vriendin van mijn ex in zijn bed had geslapen en hij samen met Gamer in hetzelfde éénpersoonsbed. Ik was verontwaardigd, dit is echt geen situatie voor een kind met ass. Ik heb dan als een echte moederkloek wiens kind onrecht was aangedaan, direkt mijn ex opgebeld, maar die nam niet op. Pas de volgendemiddag toen ik op zijn voicemail dreigde om naar zijn werk te bellen als ik hem niet kon bereiken, had ik hem aan de lijn. Zijn reactie: daar moet gij u niet mee moeien, dat zijn uw zaken niet,.... Pas toen ik zei dat ik vermoedde dat het wettelijk verplicht is om te zorgen voor een eigen bed, dan kreeg ik reactie. Het zou om een noodsituatie gaan, hij gaat voor Zonnetje een nieuw bed kopen.

Ik dacht echt dat hij meer met Zonnetjes problemen ging rekening houden, maar dit bewijst weeral eens dat hij nog niet snapt hoe je met hem moet omgaan.

14:37 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ass |  Facebook |

05-03-08

Begeleiding

Ik heb ondertussen gemerkt dat er verschillende soorten hulpverleners zijn. Er zijn er die zich met hart en ziel inzetten om je kindje op allerlei soorten manieren te helpen, en er zijn er die enkel hun job doen. Bij die laatste behoort Zonnetje zijn GOnjuf. Die van vorig jaar behoorde bij de eerste categorie, steeds een blad vol geschreven in het schriftje met wat er gedaan werd, en hoe hij erop reageerde, steeds een goede uitleg op de besprekingen, echt iemand die wist waar ze mee bezig was. Maar spijtig genoeg heeft deze GOnjuf een andere job, waardoor Zonnetje iemand anders gekregen heeft. Ik heb in totaal denk ik een 3tal keer contact met haar gehad (bespreking inbegrepen). Ook de juf liet me merken dat het op school ook niet loopt zoals vorig schooljaar. Spijtig vind ik dat, maar ik ben er nu wel achter dat als je de juf en de school achter je hebt, je al ver staat.

Gelukkig heb ik wel veel aan de thuisbegeleidster. Zij is erook bij als er op school besprekingen zijn. Zij gaat nu ook Gamer mee begeleiden, volgende week is er al zo een sessie. Er wordt dan vooral gepraat over zijn gevoelens, wat hij leuk vind aan zijn broer en wat niet,...

10:15 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-02-08

al een beetje thuis

Ik begin me al een beetje thuis te voelen in het appartement, het mooie weer zal daar wel voor iets tussen zitten. Ik kon me moeilijk aanpassen. De kleinere ruimtes, veel minder warm water (van geiser naar boiler), de geluiden die je beter hoort. Ik moet redelijk wat luxe afgeven. Vloerverwarming (het hele huis even warm), het warme water, tuin, de hond die af en toe buiten kan lopen, ruimte. Maar het is mijn eigen plekje, ik woon overal lekker dichtbij, en vooral: de jongens voelen zich hier goed. Vorige week was Zonnetje zich op de fiets aan het uitleven hier achter op de parking, en Gamer verdiept zich zoals steeds in zijn playstationspelletjes en vind zijn bovenste bed supercool. Bovendien ga ik regelmatig mee naar mijn vriend die een mooi huis heeft met tuin.

18:24 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-08

Het verhaal van Twinkel

Mijn ex en ik hebben elkaar 17 jaar geleden leren kennen. We hebben 6 jaar verkering gehad en daarna hebben we een huis gebouwd en zijn we getrouwd. We hadden een stormachtige relatie, met veel ups en downs. Na 3 jaar huwelijk is Gamer geboren, we waren reuze blij en fier op onze zoon. Na twee jaar begon het bij mij terug te kriebelen voor een tweede kindje, mijn ex wou aanvankelijk niet, maar we hebben er veel over gebabbeld, en hebben besloten dat Gamer niet alleen moch blijven, en 3 jaar na Gamer kwam Zonnetje.

De eerste jaren waren probleemloos, maar toen Zonnetje naar school ging, kwam het vermoeden van ass. Mij liet het niet los, mijn ex stak zijn hoofd in het zand. Ik begon op te zoeken op het internet, ik praatte met mensen om zoveel mogelijk informatie te zoeken. Na 1 zwaar jaar kwam de diagnose, voor mij een opluchting, hoefde ik niet meer te twijfelen, voor mij ex weet ik eigenlijk niet wat het was,want hij praatte niet met me. Ik voelde dat telkens ik erover wou praten, hij direkt over iets anders begon, of boos werd. Natuurlijk vond ik dit niet normaal, maar ik dacht dat het wel zou beteren. Het werd nadien zo erg dat ik niet meer over Zonnetje durfde spreken. Zo kreeg ik telkens nadat we op bezoek waren geweest bij zijn of mijn familie en er over Zonnetje gesproken werd, thuis flink onder mijn voeten. "Moest je er nu weer over praten, kon je het niet laten",...

Een dik jaar geleden heeft mijn ex promotie gekregen, hij vertrok s'morgens rond 6 uur en was maar thuis tussen 19 en 19.30uur. Hij had altijd in de bouw gezeten en droomde van een eigen zaak, maar omdat ik daar schrik van had, kwam die promotie zeer goed uit. Hij werd aankoop verantwoordelijke, waar hij zeer fier op was. Hij zag zijn jongens enkel maar op zondag, omdat ik op zaterdag werk gingen de jongens steeds naar mijn ma omdat mijn ex dan aan het huis of aan zijn hobby werkte. Aanvankelijk deden we steeds iets met ons vieren op zondag, maar dat werd steeds minder omdat hij moe was en ik zag hem steeds in de zetel liggen slapen.

We groeiden uit elkaar, maar ik zag het niet. Ik leefde mijn eigen leventje, met de jongens. Ik zat op een eilandje, en voelde me wel goed zo. Ik had weinig contact met familie en vrienden, maar merkte het niet. Pas nu besef ik hoeveel ik mijn familie gemist heb.

En dan sloeg het noodlot toe. Mijn ex ging nog mee met de mannen de laatste dag van den bouw vieren. Dit gebeurde 2 keer per jaar en ik stelde me dan ook geen vragen waarom ik hem niet heb horen thuis komen. Een week later vertelde hij me dat hij iemand had leren kennen, maar dat er geen reden tot paniek was, dit was enkel een goede vriendin waar hij goed mee kon praten. Ik was eerst niet achterdochtig, maar werd dat vlug wel toen ik in zijn gsm ging neuzen en vanalles ontdekte wat ik liever niet had geweten. Ik heb het moeilijk om hier verder over uit te wijden, maar er zijn 3 zeer moeilijke maanden gevolgd, maanden vol bedrog, leugens, verwijten, ruzies,... De jongens heb ik in de grote vakantie veel naar mijn ma gedaan om daar te logeren, zodat zij hier niet teveel van moesten meemaken, Gamer was zich wel degelijk bewust van wat er aan het gebeuren was, maar Zonnetje deed gewoon zijn ding. Gamer vroeg me al vlug of we gingen scheiden, of zijn leven dan ook zo ingewikkeld zou worden dan dat van sommige klasgenootjes, maar neen zei ik steeds, mama en papa komen er wel uit. Maar na een tijdje moest ik de jongens toch inlichten. Het was eigenlijk al duidelijk, maar ik wou mijn gezin bijeen houden. Het was zo duidelijk, maar ik wou het niet zien. Mijn ex ging af en toe eens een week bij haar wonen om te kunnen kiezen, en ik vond het maar goed. Ik heb zoveel geslikt, tot mijn energie op was.

Maar toen ik mijn vriend had leren kennen, was het plots gemakkelijker. En toen op een dag, toen Gamer me had verteld dat hij met papa en zijn vriendin naar de mac Donalds geweest was, heb ik hem de deur gewezen, dit was de laatste druppel.

Nu probeer ik mijn nieuw leven op te bouwen, samen met de jongens en mijn vriend die hier af en toe komt slapen. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik weet wel dat ik er altijd voor de jongens zal zijn. Vooral Zonnetje, die veel routine en rust nodig heeft. Ik werk daar volop aan om mijn jongens alles te kunnen geven.

09:16 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-01-08

Hallo

Hallo aan iedereen van mijn vorige blog, en ook hallo aan nieuwe mensen. Ik ga mezelf even voorstellen. Ik ben Twinkel een vrouw van bijna 35 jaar en ik heb 2 zoontjes, Gamer is nu 8 jaar en Zonnetje is er 5. Drie jaar geleden storte mijn wereld in toen er een vermoeden was van autisme bij zonnetje. Nu 3 jaar later is er een diagnose, een aanvaarding van mij en een echtscheiding met de papa. Het verhaal van Zonnetje ga ik hier later terug opzetten onder de titel van: Het verhaal van Zonnetje.

Ik heb met mijn vorige blog heel veel positieve reacties mogen ontvangen. Ik hoop dat mijn verhaal voor sommigen iets mag blijven betekenen.

17:27 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Het verhaal van zonnetje.

De eerste signalen

De zwangerschap en de geboorte van Zonnetje waren heel normaal.Ook de eerste maanden verliepen gewoon.

Toen Zonnetje 1.5 jaar was ging hij voor 2 halve dagjes naar de creche en daar zei een kinderverzorgster me dat Zonnetje nog niet erg zelfstandig was. Dat kon best vond ik want we hadden hem waarschijnlijk te lang verwend.

Op 2.5 jaar ging Zonnetje naar school in de peuterklas en bij het eerste oudercontact dezelfde woorden van de juf; hij doet zijn jasje nog niet zelf uit, heeft de juf nog heel veel nodig. Mijn reactie was dezelfde.Na enkele weken sprak de juf mij op school aan en dit was het meest ingrijpende gesprek dat ik ooit gehad heb. De juf wou mij iets duidelijk maken en mijn argumenten van hem teveel verwend te hebben waren niet van toepassing. Nee zei de juf dat is het niet. Maar wat denkt u dan, vroeg ik, is hij achterop?Neen dat is het ook niet, was het antwoord. En na aandringen van mij zei ze: ik hoop dat ik mis ben , maar ik denk in richting autisme.

Mijn eerste reactie was:ah ja dat zou veel kunnen verklaren. Later thuis waren de woorden tot mij doorgedrongen en ik kreeg een klop van den hamer. Op vraag van de juf is er het CLB bij gehaald met als resultaat hetzelfde vermoeden.

Toen werd hij op de wachtlijst gezet bij een revalidatiecentrum.Na enkele maanden wachten zijn dan de testen begonnen.Ondertussen werden de symtomen ons steeds duidelijker en hoewel ik heel veel twijfels had zag ik toch veel dingen die niet klopten.Zonnetje kon niet verdragen dat je hem oppakte en hem enkele meters verder neer zette, dit was vooral op de trap heel duidelijk en hij kreeg dan een hysterische bui totdat je hem op precies dezelfde plaats terug neerzette.Die buien namen steeds toe en verdwenen steeds als je al je handelingen terug op nieuw deed in de juiste volgorde.

Ik begon informatie te zoeken op forums en sites. Ik vond heel veel herkenning, maar ook weer niet, niet alles klopte voor hem en dat deed de twijfels dan weer groeien. Nu weet ik dat ass niet altijd even duidelijk is, vooral dan bij kindjes met normale begaafdheid.

De diagnose.

Na de testen werd er een afspraak gemaakt bij de kinderpsychiater. Mijn ex en ik gingen er 4 keer naartoe 2 keer samen met Zonnetje. Tijdens die gesprekken werd ons veel duidelijk, de kinderpsych verklaarde zijn gedrag aan ons.Zij vertelde ons dat uit de testen is gebleken dat Zonnetje een iq had van 95, wat een goed gemiddelde is. Met een heel hoge score voor woordenschat en een een heel lage score voor begrip van taal.Na de derde afspraak was voor haar de diagnose ass heel duidelijk. Dit was eigenlijk het begin van een hele lange weg.

Zonnetje

Zonnetje is een hele lieve jongen. Op het eerste zicht is er helemaal niks mis net hem en op het tweede zicht ook niet. Het is pas als je hem in het dagelijkse leven mee maakt dat je ziet dat hij een beetje anders is. Zonnetje is een jongetje dat de regels strikt opvolgt. Zoals vorig schooljaar in de eerste kleuterklas, hij kwam thuis van de schoolbus en toen ik hem vroeg hoe het geweest was op school (ik verwachtte hetzelfde antwoord als altijd:goed) zei hij:slecht, de kindjes hadden de poppenhoek niet opgeruimd. Ik weet van de juf dat Zonnetje het ook steeds tegen juf komt zeggen als de kindjes de regels niet volgen (hoewel hij anders bijna niet praat op school).

Zonnetje gaat met de schoolbus mee naar school en naar huis. Toen ik vorig schooljaar hem regelmatig ging halen gaf dit problemen. Hij kreeg crisis momenten op het moment dat hij mij zag. Nu weet ik dat hij op school een heleboel stress heeft en die stress komt er uit op de momenten dat hij mij ziet. Vooral vlak na een schoolvakantie is het een moeilijke periode, de eerste 2 weken na een vakantie lopen wij op de tippen van onze tenen vooral de ochtenden en de momenten dat hij juist van school komt zijn het zwaarste. Begin van dit schooljaar heb ik tijdens zo een crisis moment de deuren op slot moeten doen, de bui duurde zo een 3 kwartier en met gevolg een natte broek.

Op het moment gaat het vrij goed, maar de stress uit zich nu anders: hij bijt allemaal zijn nageltjes af en zit constant met de vingers in de mond, op school en in het reva centrum heeft hij tics.

Eetproblemen

Zonnetje heeft enkele verschillende problemen die het dagelijkse leven moeilijker maken. Een van die prolemen is het eten.

Ik ben nog steeds een structuur in zijn eetgedrag aan het zoeken, maar het lijkt mij zo ingewikkeld. Wat we wel al weten is dat spaghetti het minste problemen geeft. Spaghetti bolognaise of kaassaus met hesp (spaghetti of macaroni)is een van de weinige dingen die hij zelf spontaan eet. We eten dus regelmatig spaghetti.

Ook zijn boterham met choco elke ochtend, dit moet dan wel op de goede manier gebeuren: de stoel waar hij in zit moet schuin gedraaid staan, zodat hij hierin kan klauteren. Die stoel moet aan tafel geschoven worden(niet opheffen), zijn bord moet op de rand van de tafel op de place-mat staan en zijn boterham moet doorgesneden zijn, maar de 2 helften moeten naast elkaar liggen. Zo lukt het s'ochtends het beste om zo vlug mogelijk die boterham op te krijgen. Gaat er 1 ding mis, kan je van voor af aan beginnen.

Ander maaltijden lukken zoms wel en dikwijls niet. Wat ook goed gaat is fruit op het bord; appelmoes, stoofperen, fricadon met krieken soms ook rode kool. Het vlees moet zacht zijn, liefst hamburger of worst. Andere maaltijden eet hij ook op, maar meestal worden de hapjes in zijn mondje gestopt, of zijn vorkje klaarleggen met voedsel op lukt soms ook.

Verwerken

Toen we het vermoeden van autisme te horen kregen, moesten we heel wat verwerken. Het eerste waar ik aan dacht was: waarom bij ons, waarom in ons perfecte gezinnetje. Papa en ik verwerken het elk op onze eigen manier. Papa was heel gesloten en wou er absoluut niet over praten zolang er geen diagnose was gesteld. Ik het tegenovergestelde, ik doe nog altijd veel opzoekingswerk, ben lid van de vva, praat met veel mensen erover. Het eerste jaar was het moeilijkste omdat we nog geen zekerheid hadden. Toen we de diagnose kregen kon het verwerken pas echt beginnen. We begonnen naar info avonden van de vva te gaan en krijgen veel steun van de school. De juffen van het kleuter onderwijs volgen zelf ook die avonden als het voor hen interessant is.

Het zwaarste was eigenlijk dat we zelf nog geen vermoeden hadden, we hadden wel al door dat Zonnetje zich anders ontwikkelde dat Gamer, dat hij zo "slim" niet was. En we hadden ook door dat Zonnetje niet zo een gemakkelijk karakter had. De enige die wel al iets vermoedde was mijn ma, ze had door dat Zonnetje steeds dezelfde videoband van Ernst, Bobbie en de rest wou zien, wel verschillende keren na elkaar, en dat hij steeds naar hetzelfde speelgoedje nam, een houten trein.

Als je zelf nog geen vermoeden hebt, is de verwerking nog eens zo zwaar denk ik, omdat je ermee in je hoofd zit dat alles toch goed gaat. Eigenlijk heb ik soms nog twijfels, als Zonnetje zo normaal doet, dan denk ik dat het eigenlijk allemaal toch niet zo erg is. En dan gebeurt er weer iets en dan ben ik weer helemaal van slag.

Zonnetje's favoriete bezigheden

Toen Zonnetje klein was, was het al duidelijk dat hij gek op muziek was. Dat is niet meer veranderd en hij heeft op zijn kamer een drumstel en een syntesizer. Bij het kleinste beetje muziek stond hij als kleine jongen al te dansen en nu kan hij zich volop uitleven op muziek.

Zijn favoriete speelgoed zijn vooral voertuigen in allerlei soorten; treinen en bussen, en nadat we op vakantie zijn geweest ook vliegtuigen. Hij speelt daar dan ook mee, hij laat het vlietuig steeds opstijgen en dalen, zoals ons vliegtuig op vakantie ook deed. De sint moet dan dit jaar dan toch wel het passagiersvliegtuig van playmobiel brengen! Zonnetje zette de hele speelgoed winkel op zijn kop toen hij dat vliegtuig zag staan: DAT WIL IK HEBBEN. Normaal is hij een gemakkelijke jongen in de speelgoedwinkel(in tegenstelling tot zijn broer), hij staat vooral naar de lichtjes te kijken van de disco-ballen(die hij nu ook op zijn kamer heeft).

Als kleine jongen waren vooral tollen in alle soorten zijn favoriet, als het maar draaide. In de keuken hoefde ik maar de broodmachine aan te zetten om zijn volledige aandacht te krijgen.

crisis momenten

Het zwaarste zijn de hysterische huilbuien. Die buien beginnen als wij het scenario dat hij in zijn hoofdje heeft niet goed volgen, vooral op momenten van stress. De oorzaken zijn verschillende dingen, als zijn bestek niet goed ligt, als ik zeg dat ik iets ga doen maar papa neemt het van mij over, soms extreme situaties, het lukt soms niet om gewoon thuis naar binnen te gaan omdat ik het niet juist doe en moet ik alles keer op keer onieuw doen totdat het voor hem in zijn hoofdje klopt.

Zo was het een keer in de supermarkt, bij het naar buiten gaan voelde ik zo een bui aankomen, maar ik had geen zin om terug naar binnen te gaan en ik ging verder. In de auto volop paniek en zowel ik als Gamer konden hem niet begrijpen(hij is tijdens zo een bui soms onverstaanbaar). Ik ben toen doorgereden naar huis en de bui werd erger, Zonnetje stond naast mij in de auto hysterisch te krijsen dat ik moest terug keren en dat hij opnieuw in de auto moest stappen. eenmaal thuis kreeg ik hem niet uit de auto, want hij moest terug naar de supermarkt om daar zijn gordel aan te doen. Zonnetje is er streng op dat zijn gordel steeds aan is, maar tijdens zo een bui krijg ik die niet vast, en als dat wel lukt doet hij die zelf terug los. Ik heb hem naar binnen gedragen en daar heeft de bui nog even geduurd en dan ebt die vanzelf weg. Na zo een bui heeft Zonnetje direkt een knuffel van mij nodig en is hij meestal uitgeput. De buien kunnen ook s'ochtends ontstaan voor hij de schoolbus op moet en op het moment ik hem op de bus kan zetten verdwijnt die bui spontaan, dit komt omdat hij dan terug in zijn routine komt en de situatie terug normaal is. We weten nog altijd niet goed hoe we moeten reageren op zo een bui, als we toegeven en doen zoals hij dat wenst, hebben wij het gevoel dat wij hem verwennen en hem zijn zin geven. Als wij niet toegeven dan denken we dat we te hard zijn want:"hij kan er toch niks aan doen".

Soms gebeuren die buien dagelijks, soms wekelijks en soms lijkt het een eeuwigheid geleden dat ze er geweest zijn, en dat zijn de allerzwaarste omdat je je het eigenlijk niet meer verwacht.

Als die crisismomenten er niet zijn, zijn er ook nog andere problemen, Zonnetje kan de stress uitwerken op Gamer. Gamer is 2 keer serieus gebeten op een moment dat hij niet wou doen wat Zonnetje in gedachten had.

sociaal gedrag

Eén van de kenmerken van autisme is een stoornis in sociale contacten. Bij Zonnetje is dit voor de meeste mensen niet erg duidelijk, maar ik zie toch wel dingen die anders zijn. Het is me nu duidelijk, na het gesprek met GONjuf, dat Zonnetje op school gedrag van de andere kinderen imiteerd, daardoor zal hij niet zo opvallen(maar goed ook voor later). Dit was me deze ochtend ook duidelijk toen de schoolbus arriveerde, sinds gisteren zie ik een ander gedrag. Tot nu toe liet hij alles gebeuren, een zoentje aan mama, en als laatste opstappen omdat de andere kinderen(er stappen zo' n 7 kinderen op) allemaal als eerste op de bus willen. Maar nu zie ik dat hij als eerste op de bus wilt stappen en daar nogal fanatiek in wordt. Als de bus aankomt heeft hij zelfs geen tijd meer voor een zoen (wat hij anders heel belangrijk vind) en loopt hij de bus tegemoet, hij gaat vervolgens met beide armen open staan, zodat niemand hem voor kan steken.

In speeltuinen, in het zwembad en op vakantie zien we overal hetzelfde: kinderen die aan het spelen zijn worden door hem aangesproken omdat ze het volgens hem niet goed doen, hij toont ze het dan ook voor, maar als hij aangesproken wordt door iemand, slaat hij zijn oogjes neer en krijgt die persoon totaal geen contact (we zeggen dan dat hij verlegen is).

De stoornis in sociaal gedrag komt op verschillende manieren voor: ofwel passieve kinderen die geen contact maken ofwel de kinderen die op een bizarre manier iemands aandacht opeisen. Dit laatste telt grotendeels voor Zonnetje, we zien thuis en ook op school dat als er bv iets niet op de juiste plaats staat, iemand iets niet goed doet, dat hij ons dan komt halen om het te tonen, meestal neemt hij je dan bij de hand, maar met mij doet hij dat anders, hij neemt mijn gezicht tussen zijn handjes en dwingt me te kijken naar dat wat hij me wilt laten zien. Als je hier niet opreageert, kan je een bui uitlokken of anders blijft hij hierover doordrammen.

Bij enthousiasme en als hij zeer blij is, dan "fladdert"Zonnetje, dit is met de twee armen vliegbewegingen maken. Dit zien we vooral in de speeltuin, op reis in de vlieghaven, op de kermis ( hij is dol op de lichtjes, de draaimolen,..).

 

17:25 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |